Wyjaśnienie technologii koszulek piłkarskich Nike: od Dri-FIT do Aero-FIT

Koszulki piłkarskie Nike z biegiem lat stawały się coraz lżejsze i lepiej wentylowane. Jednocześnie zmieniał się sposób, w jaki Nike próbowało regulować wilgoć, ciepło i cyrkulację powietrza w koszulce.

Wcześniej marka używała różnych nazw i technologii. Były to między innymi Dri-FIT, Cool Motion, Sphere Dry, AeroSwift, VaporKnit, Dri-FIT ADV, a od Mistrzostw Świata w 2026 roku także Aero-FIT.

Te nazwy nie następują jednak po sobie tak łatwo, jak mogłoby się wydawać.

Przede wszystkim warto dobrze zrozumieć technologię Dri-FIT. Istnieje ona od lat dziewięćdziesiątych i nadal jest stosowana. Koszulka Nike z Dri-FIT wcale nie musi więc być stara.

Od około 2016 roku coraz większe znaczenie ma także inne rozróżnienie. Nike zaczęło komercyjnie rozróżniać dwa różne warianty koszulki. Są to:

• Wersja Stadium / kibicowska: Dri-FIT
• Wersja Authentic / zawodnicza: technologia sportowa

Dzięki temu koszulka Nike Stadium z 2019 roku mogła wykorzystywać Dri-FIT, podczas gdy wersja zawodnicza tego samego kompletu była wykonana w technologii VaporKnit.

Nike nazywa je Stadium i Authentic. Na naszej stronie wersję Authentic nazywamy Pro, aby uniknąć nieporozumień i sytuacji, w której koszulki niebędące wersją Authentic zostałyby uznane za nieoryginalne.

Na tym blogu przyglądamy się temu, jak technologia w koszulkach piłkarskich Nike rozwijała się na przestrzeni lat.

Podstawa: Nike FIT i Dri-FIT

Podstawą wielu modeli odzieży sportowej Nike jest Nike FIT.

FIT oznacza Functional Innovative Technologies. Nike wprowadziło ten system w 1991 roku. W ramach FIT powstały różne technologie, z których każda pełniła własną funkcję.

W przypadku piłki nożnej szczególne znaczenie zyskała technologia Dri-FIT.

Dri-FIT ma odprowadzać wilgoć z powierzchni skóry na zewnętrzną stronę materiału. Tam wilgoć może rozprowadzić się na większej powierzchni i łatwiej odparować.

Cel jest prosty: zapobiec temu, by koszulka podczas wysiłku była niepotrzebnie ciężka i wilgotna.

W latach dziewięćdziesiątych Dri-FIT stało się stałą technologią w odzieży sportowej Nike i zyskiwało coraz większe znaczenie także w przypadku koszulek piłkarskich.

Szczególnie interesujące jest to, jak długo utrzymała się ta nazwa. Ponad trzydzieści lat po wprowadzeniu Nike FIT nowe koszulki piłkarskie nadal są produkowane z wykorzystaniem technologii Dri-FIT.

Po lewej: logo Dri-FIT na koszulce Brazylii z 1998 roku. Po prawej: logo Dri-FIT na koszulce Interu Mediolanu z sezonu 2000-2001

2002: Nike Cool Motion

Na Mistrzostwa Świata 2002 w Japonii i Korei Południowej Nike zaprezentowało charakterystyczną konstrukcję: Cool Motion.

W najbardziej zaawansowanych koszulkach, które faktycznie noszono podczas meczów, Nike zastosowało dwie warstwy.

Bezpośrednio przy ciele znajdowała się lekka warstwa wewnętrzna Dri-FIT. Na niej znajdowała się wodoodporna warstwa zewnętrzna ze strefami wentylacyjnymi.

Założenie było takie, że wilgoć jest odprowadzana ze skóry przez warstwę wewnętrzną, a między obiema warstwami powstaje przestrzeń umożliwiająca cyrkulację powietrza.

Było to szczególnie interesujące w przypadku Mistrzostw Świata, przed którymi było jasne, że upał i wysoka wilgotność mogą odegrać ważną rolę.

Między innymi Brazylia, Portugalia, Korea Południowa, Stany Zjednoczone, Nigeria, Chorwacja i Belgia wystąpiły podczas Mistrzostw Świata 2002 w strojach Nike z tej generacji.

Od sezonu 2002/2003 także kluby wykorzystywały tę technologię w swoich koszulkach meczowych.

Cool Motion i wersje kibicowskie

Nie każda koszulka Nike sprzedawana kibicom w 2002 roku miała taką samą pełną konstrukcję jak najbardziej zaawansowana wersja meczowa.

To również widzimy w koszulkach, które sami oglądaliśmy.

W przypadku różnych koszulek Nike z tego okresu, w tym koszulek Arsenalu i Manchester United, u dołu koszulki znajduje się dodatkowa warstwa wewnętrzna. Nie biegnie ona przez całą koszulkę.

Różni się to od pełnej dwuwarstwowej konstrukcji stosowanej w bardziej rozbudowanej wersji Cool Motion.

Częściowa druga warstwa nie oznacza więc automatycznie, że masz w rękach koszulkę w wersji dla zawodnika. Właściwie powinna to być koszulka w koszulce.

Koszulka Cool Motion w wersji dla zawodnika.

Koszulka Cool Motion w wersji kibicowskiej. Tylko krótka podwójna warstwa.

Cool Motion ostatecznie stosunkowo krótko pozostawał elementem koszulek piłkarskich Nike.

W kolejnych latach Nike coraz częściej szukało rozwiązań, dzięki którym wentylacja i regulacja wilgoci mogłyby być wbudowane w sam materiał.

2004–2006/07: Nike Sphere Dry

Kolejnym krokiem było Nike Sphere Dry.

Podczas gdy Cool Motion w dużej mierze opierał się na połączeniu różnych warstw, Sphere Dry skupiał się bardziej na strukturze samego materiału.

Po wewnętrznej stronie materiału zastosowano niewielkie wypukłe struktury. Dzięki temu nie cała powierzchnia koszulki przylegała bezpośrednio do skóry.

Pomysł polegał na tym, że przepocona koszulka mniej łatwo przyklejałaby się całą powierzchnią do ciała. Jednocześnie pozostawała przestrzeń między ciałem a materiałem.

Sphere Dry było widoczne w różnych koszulkach piłkarskich Nike z połowy lat 2000. i stosowano je między innymi w generacji koszulek z okresu Mistrzostw Świata w 2006 roku.

Dobrze pokazuje to, jak zmienił się rozwój technologii. Samo odprowadzanie potu na zewnątrz już nie wystarczało. Nike coraz bardziej przyglądało się również temu, jak materiał układał się na ciele podczas gry.

2008–2015: Dri-FIT pozostaje, koszulki się zmieniają

Po Sphere Dry nie pojawiła się od razu nowa nazwa technologii, która definiowałaby wszystkie koszulki piłkarskie Nike.

W tym okresie Dri-FIT nadal stanowił podstawę zarówno wersji kibicowskiej, jak i zawodniczej.

W tym okresie Nike coraz częściej stosowało między innymi:

• lżejszy materiał
• różne rodzaje siateczki
• dodatkowa elastyczność
• ukierunkowane strefy wentylacji
• dopasowane kroje
• lżejsze logo

Zwłaszcza w okresie Mistrzostw Świata w 2010 roku i w kolejnych latach różnice między wersjami kibicowskimi a zawodniczymi stawały się coraz wyraźniejsze.

Dwie oficjalne koszulki Nike z tego samego sezonu mogły więc mieć logo Dri-FIT, a mimo to wyraźnie różnić się materiałem, wentylacją, krojem i wykończeniem.

Dwie koszulki mogą mieć logo Dri-FIT, a mimo to różnić się materiałem i konstrukcją.

Jedna koszulka to zwykła koszulka kibicowska, druga to wersja zawodnicza. Obie mają to samo logo Dri-FIT, ale znacznie się różnią.

Dri-FIT nie mówi więc automatycznie, którą wersję koszulki piłkarskiej posiadasz.

W tym celu trzeba przyjrzeć się większej liczbie cech.

Po lewej: wersja kibicowska. Po prawej: wersja zawodnicza

Różnica: wewnętrzna strona wersji zawodniczej (po lewej) i wersji kibicowskiej (po prawej)

2016/17–2017/18: Nike AeroSwift

W 2016 roku Nike wykonało większy krok dzięki technologii AeroSwift.

Technologia pojawiła się w wysokiej klasy meczowych koszulkach Vapor firmy Nike i była widoczna między innymi w koszulkach reprezentacji narodowych wprowadzonych około Mistrzostw Europy 2016. Później stosowano ją także w koszulkach klubowych między innymi FC Barcelona i Manchester City.

W przypadku AeroSwift Nike znacznie intensywniej stosowało różne struktury w obrębie tej samej koszulki.

Fragmenty materiału mogły mieć luźniejszą strukturę zapewniającą wentylację, podczas gdy inne części odpowiadały za większą rozciągliwość lub lepsze dopasowanie do ciała.

Dzięki temu Nike mogło w coraz większym stopniu integrować różne właściwości bezpośrednio z materiałem.

Od tej generacji wyraźniej widoczna jest także współczesna różnica między dwiema głównymi wersjami detalicznymi:

• Wersja Stadium / kibicowska: Dri-FIT
• Wersja autentyczna / wersja zawodnicza: AeroSwift

Dri-FIT nie zniknęło więc wraz z pojawieniem się AeroSwift.

Obie technologie mogły występować jednocześnie, ponieważ były używane w różnych wersjach tego samego kompletu.

2018/19–2020/21: Nike VaporKnit

W generacji na Mistrzostwa Świata 2018 technologia AeroSwift została zastąpiona przez Nike VaporKnit.

W przypadku VaporKnit dzianinowa struktura koszulki ponownie odgrywała dużą rolę.

Nike mógł umieszczać otwarte fragmenty bezpośrednio w materiale tam, gdzie potrzebna była większa wentylacja. Inne części koszulki otrzymywały natomiast gęstszą lub bardziej elastyczną strukturę.

Materiał został również opracowany tak, aby po zamoczeniu mniej przyklejał się do ciała.

W tym artykule przyglądamy się bliżej technologii VaporKnit

W tym okresie różnica między najważniejszymi wersjami detalicznymi pozostawała wyraźnie widoczna:

• Wersja Stadium / kibicowska: Dri-FIT
• Wersja Authentic / wersja dla zawodników: VaporKnit

To wyjaśnia, dlaczego dwie oficjalne koszulki z dokładnie tego samego sezonu mogą mieć różne logotypy technologii.

Na przykład koszulka FC Barcelona z 2019 roku z technologią Dri-FIT może pochodzić z tej samej kolekcji co koszulka FC Barcelona z technologią VaporKnit. Różnica nie dotyczy wtedy sezonu, lecz wykonania koszulki.

2021/22–2025/26: Nike Dri-FIT ADV

Od generacji 2021/22 Dri-FIT ADV stał się najważniejszą technologią w wysokiej klasy meczowych koszulkach Nike.

ADV oznacza Advanced.

Nazwa jest bardzo podobna do zwykłego Dri-FIT, ale nie należy ich ze sobą mylić.

Dri-FIT ADV bazował na istniejącym systemie FIT i łączył regulację wilgoci ze znacznie bardziej zaawansowanym opracowywaniem materiału.

Chcesz dowiedzieć się więcej o Dri-FIT ADV? W tym artykule przeczytasz więcej o Dri-FIT ADV

W tym celu Nike wykorzystywało między innymi dane dotyczące:

• ciepłota ciała
• pot
• ruch
• wentylacja
• elastyczność

Dzięki temu różne strefy w obrębie jednej koszulki mogły być skonstruowane w odmienny sposób.

W okolicach Mistrzostw Świata 2022 Nike opisywało na przykład, jak dzięki cyfrowym metodom projektowania można było bardzo lokalnie dostosowywać koszulki pod kątem wentylacji i wsparcia.

Podział w sprzedaży detalicznej wyglądał więc następująco:

• Wersja Stadium / kibicowska: Dri-FIT
• Wersja Authentic / zawodnicza: Dri-FIT ADV

To właśnie nazwa czasami powoduje nieporozumienia.

Koszulka oznaczona tylko jako Dri-FIT nie jest tym samym co koszulka z oznaczeniem Dri-FIT ADV.

Dlatego słowo ADV jest ważnym szczegółem przy porównywaniu nowoczesnych koszulek Nike.

Różnica między Dri-FIT ADV a zwykłym Dri-FIT

Od 2026 roku: Nike Aero-FIT

W przypadku koszulek piłkarskich na 2026 rok Nike ponownie wprowadziło nową technologię do swoich wysokiej klasy koszulek meczowych: Aero-FIT.

Duży nacisk położono na cyrkulację powietrza i chłodzenie.

Aero-FIT wykorzystuje mocno strukturyzowaną dzianinę z otwartymi i zamkniętymi strefami siateczki. Konstrukcja ma umożliwiać przepływ powietrza między skórą a materiałem, a jednocześnie odsuwać niektóre fragmenty materiału nieco od skóry.

Według Nike materiał Aero-FIT może zapewniać ponad dwukrotnie większą cyrkulację powietrza niż wcześniejsze materiały Nike.

Technologia zadebiutowała w koszulkach piłkarskich reprezentacji narodowych na Mistrzostwa Świata 2026 i jest również stosowana w koszulkach meczowych klubów Nike w sezonie 2026/27.

Chcesz wiedzieć więcej o Nike Aero-FIT? W tym artykule bardziej szczegółowo omawiamy Aero-FIT.

Obecny podział w sprzedaży detalicznej wygląda więc następująco:

• Wersja Stadium / kibicowska: Dri-FIT
• Wersja Authentic / zawodnicza: Aero-FIT

Dri-FIT również więc nie znika.

Nowa koszulka Nike Stadium w 2026 roku nadal może być wyposażona w Dri-FIT, podczas gdy droższa wersja Match korzysta z Aero-FIT.

Technologia koszulek piłkarskich Nike w jednym zestawieniu

Wersja kibica w porównaniu z wersją meczową od 2016 roku

Od odprowadzania wilgoci do projektowania przepływu powietrza

Gdy zestawi się ze sobą poszczególne generacje, wyraźnie widać rozwój.

Dri-FIT w podstawowym założeniu koncentrowało się przede wszystkim na odprowadzaniu wilgoci z powierzchni skóry.

W technologii Cool Motion Nike eksperymentowało z dwiema warstwami, aby regulować wilgoć i ciepło.

Sphere Dry skupiło się następnie również na kontakcie mokrego materiału ze skórą.

Następnie materiały stały się lżejsze, a strefy wentylacyjne rozmieszczano coraz precyzyjniej.

W przypadku AeroSwift i VaporKnit coraz większe znaczenie miała sama dzianinowa struktura materiału.

Dri-FIT ADV poszło o krok dalej, wykorzystując dane dotyczące ciała i różne strefy materiału w obrębie tej samej odzieży.

W przypadku Aero-FIT jeszcze większy nacisk położono na faktyczne umożliwienie cyrkulacji powietrza między skórą a koszulką.

Nazwa technologii zmieniała się więc kilkakrotnie, ale jej cel pozostał w dużej mierze taki sam: stworzyć koszulkę, która podczas meczu jak najmniej rozprasza przez wilgoć, ciepło lub materiał przyklejający się do ciała.

Chcesz dowiedzieć się więcej o różnych technologiach Nike?

Różnice między koszulkami piłkarskimi Nike stają się szczególnie interesujące, gdy zestawi się ze sobą poszczególne generacje.

Na przykład VaporKnit wygląda inaczej niż Dri-FIT ADV, a koszulka Match może różnić się pod wieloma względami od wersji Stadium z tego samego sezonu.

Dlatego w osobnych artykułach omawiamy te technologie bardziej szczegółowo. Przyglądamy się w nich między innymi strukturze materiału, metkom i praktycznym cechom, po których można rozpoznać różne koszulki Nike.

Powiązane wpisy

Przewodnik po Koszulkach Czym jest Nike Aero-FIT?

Przeczytaj, czym jest Nike Aero-FIT, jak zbudowana jest ta technologia stosowana w koszulkach piłkarskich i czym różni się od Dri-FIT ADV oraz zwykłego Dri-FIT.

Przewodnik po Koszulkach Czym jest Nike VaporKnit?

Przeczytaj, czym jest Nike VaporKnit, kiedy Nike stosowało tę technologię i czym VaporKnit różni się od standardowych koszulek piłkarskich Dri-FIT.

Przewodnik po Koszulkach Czym jest Nike Dri-FIT ADV?

Przeczytaj, czym jest Nike Dri-FIT ADV, kiedy Nike stosowało tę technologię i czym różni się ona od zwykłych koszulek piłkarskich Dri-FIT.