Wyjaśnienie technologii koszulek piłkarskich Nike: od Dri-FIT do Aero-FIT

Koszulki piłkarskie Nike z biegiem lat stawały się coraz lżejsze i lepiej wentylowane. Zmieniało się też podejście Nike do regulacji wilgoci, ciepła i cyrkulacji powietrza w koszulce.

Marka stosowała w tym celu różne nazwy i technologie, takie jak Dri-FIT, Cool Motion, Sphere Dry, AeroSwift, VaporKnit, Dri-FIT ADV, a od Mistrzostw Świata w 2026 roku także Aero-FIT.

Nazwy te nie następują jednak po sobie tak prosto, jak mogłoby się wydawać.

Szczególnie ważne jest zrozumienie, czym jest Dri-FIT. Technologia ta istnieje od lat dziewięćdziesiątych i nadal jest stosowana. Koszulka Nike z Dri-FIT wcale nie musi być więc stara.

Od około 2016 roku coraz większego znaczenia nabiera także inne rozróżnienie. Nike zaczęło komercyjnie wyróżniać dwa różne warianty koszulki, a mianowicie:

• Wersja Stadium / kibicowska: Dri-FIT
• Wersja Authentic / zawodnicza: technologia sportowa

Koszulka Nike Stadium z 2019 roku mogła więc wykorzystywać Dri-FIT, podczas gdy wersja zawodnicza tego samego stroju była wykonana w technologii VaporKnit.

Nike nazywa je Stadium i Authentic. Na naszej stronie wersję Authentic nazywamy Pro, aby uniknąć nieporozumień i sugerowania, że koszulki, które nie są wersją Authentic, są nieoryginalne.

W tym wpisie przyjrzymy się temu, jak na przestrzeni lat rozwijały się technologie stosowane w koszulkach piłkarskich Nike.

Podstawa: Nike FIT i Dri-FIT

Podstawą wielu ubrań sportowych Nike jest Nike FIT.

FIT to skrót od Functional Innovative Technologies. Nike wprowadziło ten system w 1991 roku. W ramach FIT powstały różne technologie, z których każda pełniła inną funkcję.

W przypadku piłki nożnej szczególne znaczenie zyskało Dri-FIT.

Dri-FIT ma odprowadzać pot ze skóry na zewnętrzną stronę tkaniny. Wilgoć może się tam rozprowadzić na większej powierzchni i łatwiej odparować.

Cel jest prosty: zapobiec temu, by koszulka podczas wysiłku niepotrzebnie robiła się ciężka i wilgotna.

W latach dziewięćdziesiątych Dri-FIT stało się powszechnie stosowaną technologią w odzieży sportowej Nike i zaczęło odgrywać coraz większą rolę także w koszulkach piłkarskich.

Szczególnie interesujące jest to, jak długo ta nazwa przetrwała. Ponad trzydzieści lat po wprowadzeniu Nike FIT nowe koszulki piłkarskie wciąż są produkowane w technologii Dri-FIT.

U góry: logo Dri-FIT na koszulce Brazylia z 1998 roku. Na dole: logo Dri-FIT na koszulce Inter Mediolan z lat 2000-2001

2002: Nike Cool Motion

Na Mistrzostwa Świata w 2002 roku w Japonia i Korea Południowa Nike zaprezentowało wyróżniającą się konstrukcję: Cool Motion.

W najbardziej zaawansowanych koszulkach, noszonych podczas meczów, Nike zastosowało dwie warstwy.

Bezpośrednio przy ciele znajdowała się lekka warstwa wewnętrzna Dri-FIT. Na niej umieszczono wodoodporną warstwę zewnętrzną ze strefami wentylacyjnymi.

Pomysł polegał na tym, że wilgoć była odprowadzana od skóry przez warstwę wewnętrzną, a między obiema warstwami powstawała przestrzeń zapewniająca cyrkulację powietrza.

Było to szczególnie interesujące w przypadku Mistrzostwa Świata, przed którymi było jasne, że upał i wysoka wilgotność powietrza mogą odegrać ważną rolę.

Między innymi Brazylia, Portugalia, Korea Południowa, Stany Zjednoczone, Nigeria, Chorwacja i Belgia grały podczas Mistrzostwa Świata w 2002 roku w strojach Nike z tej generacji.

Od sezonu 2002/2003 kluby również stosowały tę technologię w koszulkach meczowych.

Cool Motion i wersje kibicowskie

Nie każda koszulka Nike sprzedawana kibicom w 2002 roku miała taką samą, pełną konstrukcję jak najbardziej zaawansowana wersja meczowa.

To również coś, co zauważyliśmy w koszulkach, które sami oglądaliśmy.

W przypadku różnych koszulek Nike z tego okresu, w tym koszulek Arsenal i Manchester United, u dołu koszulki znajduje się dodatkowa warstwa wewnętrzna. Nie ciągnie się ona przez całą koszulkę.

Różni się to od pełnej, dwuwarstwowej konstrukcji stosowanej w bardziej zaawansowanej wersji Cool Motion.

Częściowa druga warstwa nie oznacza więc automatycznie, że masz w rękach koszulkę w wersji zawodniczej. Właściwie powinna to być koszulka w koszulce.

Koszulka Cool Motion w wersji Zawodnik.

Koszulka Cool Motion w wersji kibicowskiej. Tylko krótka, podwójna warstwa.

Cool Motion ostatecznie stosowano w koszulkach piłkarskich Nike stosunkowo krótko.

W kolejnych latach Nike coraz częściej szukała rozwiązań, które pozwalałyby wbudować wentylację i odprowadzanie wilgoci bezpośrednio w tkaninę.

2004–2006/07: Nike Sphere Dry

Kolejnym krokiem było Nike Sphere Dry.

Podczas gdy Cool Motion w dużej mierze opierał się na połączeniu różnych warstw, w Sphere Dry większe znaczenie miała sama struktura materiału.

Po wewnętrznej stronie materiału zastosowano niewielkie wypukłe struktury. Dzięki temu cała powierzchnia koszulki nie przylegała bezpośrednio do skóry.

Chodziło o to, by przepocona koszulka nie przywierała tak łatwo do ciała. Jednocześnie między ciałem a materiałem pozostawała wolna przestrzeń.

Sphere Dry był widoczny w różnych koszulkach piłkarskich Nike z połowy lat 2000. i stosowano go między innymi w generacji koszulek z okresu Mistrzostwa Świata w 2006 roku.

To dobrze pokazuje, jak zmienił się kierunek rozwoju. Samo odprowadzanie potu na zewnątrz już nie wystarczało. Nike coraz większą uwagę zwracał również na to, jak materiał układał się na ciele podczas gry.

2008–2015: Dri-FIT pozostaje, koszulki się zmieniają

Po Sphere Dry nie pojawiła się od razu nowa nazwa technologii, która definiowałaby wszystkie koszulki piłkarskie Nike.

W tym okresie Dri-FIT nadal stanowił podstawę zarówno wersji kibicowskiej, jak i wersji dla zawodników.

W tym okresie Nike coraz częściej stosował między innymi:

• lżejszy materiał
• różne rodzaje siateczki
• dodatkowa elastyczność
• ukierunkowane strefy wentylacji
• dopasowane kroje
• lżejsze logotypy

Zwłaszcza w okolicach Mistrzostwa Świata w 2010 roku i w kolejnych latach różnice między wersjami kibicowskimi a wersjami dla zawodników stawały się coraz wyraźniejsze.

Dwie oficjalne koszulki Nike z tego samego sezonu mogły więc mieć logo Dri-FIT, a mimo to wyraźnie różnić się materiałem, wentylacją, krojem i wykończeniem.

Obie koszulki mogą mieć logo Dri-FIT, a mimo to różnić się materiałem i konstrukcją.

Jedna koszulka to zwykła wersja kibicowska, a druga to wersja zawodnicza. Obie mają takie samo logo Dri-FIT, ale znacznie się różnią.

Samo oznaczenie Dri-FIT nie wskazuje więc, jaką wersję koszulki piłkarskiej masz.

W tym celu trzeba przyjrzeć się innym cechom.

U góry: wersja kibicowska. U dołu: wersja Zawodnika

Różnica po wewnętrznej stronie wersji zawodniczej (po lewej) i kibicowskiej (po prawej)

2016/17–2017/18: Nike AeroSwift

W 2016 roku Nike zrobiło kolejny duży krok, wprowadzając AeroSwift.

Technologia pojawiła się w wysokiej klasy meczowych koszulkach Vapor marki Nike i była widoczna między innymi w koszulkach reprezentacji wprowadzonych na rynek w okolicach Mistrzostwa Europy w 2016 roku. Później stosowano ją także w koszulkach klubowych, między innymi FC Barcelona i Manchester City.

W technologii AeroSwift Nike znacznie wyraźniej stosowało różne struktury w obrębie tej samej koszulki.

Poszczególne części materiału mogły mieć bardziej otwartą strukturę, zapewniającą wentylację, podczas gdy inne były bardziej elastyczne lub lepiej przylegały do ciała.

Dzięki temu Nike mogło w coraz większym stopniu uwzględniać różne właściwości bezpośrednio w materiale.

Od tej generacji wyraźniej widoczna staje się także nowoczesna różnica między dwiema głównymi wersjami detalicznymi:

• Wersja Stadium / kibicowska: Dri-FIT
• Authentic / wersja zawodnicza: AeroSwift

Dri-FIT nie zniknęło więc wraz z pojawieniem się AeroSwift.

Obie technologie mogły występować jednocześnie, ponieważ były stosowane w różnych wersjach tego samego stroju.

2018/19–2020/21: Nike VaporKnit

W generacji na Mistrzostwa Świata w 2018 roku AeroSwift zastąpiło Nike VaporKnit.

W przypadku VaporKnit duże znaczenie znów miała dzianinowa struktura koszulki.

Nike mogło wpleść bardziej przewiewne fragmenty bezpośrednio w materiał w miejscach wymagających lepszej wentylacji. Inne części koszulki miały natomiast gęstszą lub bardziej elastyczną strukturę.

Materiał opracowano również tak, by po zamoczeniu mniej przylegał do ciała.

W tym artykule przyjrzymy się bliżej technologii VaporKnit

Różnica między głównymi wersjami dostępnymi w sprzedaży detalicznej była w tym okresie dobrze widoczna:

• Wersja Stadium / kibicowska: Dri-FIT
• Wersja Authentic / dla zawodników: VaporKnit

To wyjaśnia, dlaczego dwie oficjalne koszulki z dokładnie tego samego sezonu mogą mieć różne logo technologii.

Koszulka FC Barcelona z 2019 roku z technologią Dri-FIT może na przykład pochodzić z tej samej kolekcji co koszulka FC Barcelona z technologią VaporKnit. Różnica nie dotyczy wtedy sezonu, lecz wykonania koszulki.

2021/22–2025/26: Nike Dri-FIT ADV

Od generacji 2021/22 Dri-FIT ADV stał się główną technologią w wysokiej jakości koszulkach meczowych Nike.

ADV oznacza Advanced.

Nazwa jest bardzo podobna do zwykłego Dri-FIT, ale tych dwóch technologii nie należy ze sobą mylić.

Dri-FIT ADV rozwijał istniejący system FIT, łącząc odprowadzanie wilgoci ze znacznie bardziej zaawansowanym opracowaniem materiału.

Chcesz dowiedzieć się więcej o Dri-FIT ADV? Przeczytaj w tym artykule więcej o Dri-FIT ADV

Nike wykorzystywało przy tym między innymi dane dotyczące:

• ciepłota ciała
• pocenie się
• ruch
• wentylacja
• rozciągliwość

Dzięki temu różne strefy jednej koszulki mogły mieć odmienną konstrukcję.

W okolicach Mistrzostwa Świata w 2022 roku Nike opisywało na przykład, jak dzięki cyfrowym metodom projektowania można było precyzyjnie dostosować koszulki pod kątem wentylacji i wsparcia.

Podział produktów dostępnych w sprzedaży wyglądał więc tak:

• Wersja Stadium / kibicowska: Dri-FIT
• Wersja Authentic / dla zawodników: Dri-FIT ADV

To właśnie nazwa bywa przyczyną nieporozumień.

Koszulka z samym oznaczeniem Dri-FIT to nie to samo co koszulka z oznaczeniem Dri-FIT ADV.

Dlatego oznaczenie ADV jest ważnym szczegółem podczas porównywania nowoczesnych koszulek Nike.

Różnica między Dri-FIT ADV a zwykłym Dri-FIT

Od 2026 roku: Nike Aero-FIT

Na potrzeby koszulek piłkarskich na 2026 rok Nike ponownie wprowadziło nową technologię do swoich wysokiej klasy koszulek meczowych: Aero-FIT.

Nacisk położono przede wszystkim na cyrkulację powietrza i chłodzenie.

Aero-FIT wykorzystuje mocno strukturyzowaną dzianinę z otwartymi i zamkniętymi strefami siateczki. Konstrukcja ma umożliwiać przepływ powietrza między skórą a materiałem, a jednocześnie utrzymywać niektóre części tkaniny nieco dalej od skóry.

Według Nike materiał Aero-FIT może zapewniać ponad dwukrotnie większą cyrkulację powietrza niż wcześniejsze materiały Nike.

Technologia zadebiutowała w koszulkach piłkarskich reprezentacji narodowych na 2026 rok i jest również wykorzystywana w koszulkach Match klubów Nike w sezonie 2026/27.

Chcesz dowiedzieć się więcej o Nike Aero-FIT? W tym artykule przyjrzymy się bliżej technologii Aero-FIT.

Obecny podział produktów dostępnych w sprzedaży wygląda więc tak:

• Wersja Stadium / kibicowska: Dri-FIT
• Wersja Authentic / dla zawodników: Aero-FIT

Dri-FIT nie znika więc również tutaj.

Nowa koszulka Stadium Nike w 2026 roku nadal może być wyposażona w Dri-FIT, podczas gdy droższa wersja Match wykorzystuje Aero-FIT.

Technologie koszulek piłkarskich Nike w jednym przeglądzie

Wersja kibicowska a meczowa od 2016 roku

Od odprowadzania wilgoci do projektowania przepływu powietrza

Po zestawieniu kolejnych generacji wyraźnie widać, jak technologia się rozwijała.

Podstawowym zadaniem Dri-FIT było przede wszystkim odprowadzanie potu.

W technologii Cool Motion Nike eksperymentowało z dwiema warstwami, aby regulować wilgoć i ciepło.

Kolejnym celem technologii Sphere Dry było ograniczenie kontaktu mokrego materiału ze skórą.

Następnie tkaniny stały się lżejsze, a strefy wentylacyjne rozmieszczano coraz precyzyjniej.

W przypadku AeroSwift i VaporKnit coraz większe znaczenie miała dzianinowa struktura samego materiału.

Dri-FIT ADV poszło o krok dalej, wykorzystując dane dotyczące ciała i różne strefy materiału w obrębie tej samej odzieży.

W technologii Aero-FIT jeszcze większy nacisk położono na faktyczne zapewnienie cyrkulacji powietrza między skórą a koszulką.

Nazwa technologii zmieniała się więc kilkakrotnie, ale jej cel w dużej mierze pozostawał taki sam: stworzyć koszulkę, która podczas meczu jak najmniej rozprasza przez wilgoć, ciepło lub materiał przyklejający się do ciała.

Chcesz dowiedzieć się więcej o różnych technologiach Nike?

Różnice między koszulkami piłkarskimi Nike stają się szczególnie interesujące, gdy zestawisz ze sobą poszczególne generacje.

Na przykład VaporKnit wygląda inaczej niż Dri-FIT ADV, a koszulka w wersji Match może różnić się pod wieloma względami od wersji Stadium z tego samego sezonu.

Dlatego w osobnych artykułach omawiamy te technologie bardziej szczegółowo. Przyglądamy się między innymi strukturze materiału, metkom i praktycznym cechom, po których można rozpoznać różne koszulki Nike.

Powiązane posty

Przewodnik po Koszulkach Czym jest Nike Aero-FIT?

Dowiedz się, czym jest Nike Aero-FIT, jak skonstruowano tę technologię koszulek piłkarskich i czym różni się od Dri-FIT ADV oraz zwykłego Dri-FIT.

Przewodnik po Koszulkach Czym jest Nike VaporKnit?

Dowiedz się, czym jest Nike VaporKnit, kiedy Nike stosowało tę technologię i czym VaporKnit różni się od standardowych koszulek piłkarskich Dri-FIT.

Przewodnik po Koszulkach Czym jest Nike Dri-FIT ADV?

Dowiedz się, czym jest Nike Dri-FIT ADV, kiedy Nike stosowało tę technologię i czym różnią się od niej zwykłe koszulki piłkarskie Dri-FIT.